کوهستان
کوهنوردی گروه شهدای اَنسر محلٌه لنگرود
شنبه 28 تير 1393برچسب:چالدشت,لیاروی, :: 13:51 ::  نويسنده : عیسی گلپور

السلام علیک یا امیر المومنین

گزارش صعود به چالدشت-لیاروی(لیارو  یا لیارود)جمعه27/4/1393:

 

اعضای گروه کوهنوردی شهدای آنسرمحله لنگروددر ساعت15عصر جمعه27/4/93برای صعود از شهرستان لنگرود حرکت نمودند.

 

پس از یکساعت طی مسیر با خودروهای سواری شخصی به روستای سرلیل رسیدیم.

برای رسیدن به سرلیل از مناطق زیر عبور کردیم:

از شهر کومله بسوی روستای گولاک محلّه واز جلوی مزار سردار رشید سپاه اسلام شهید حسین املاکی(درود خدا بر او باد)

عبور نمودیم و به روستای سلوش رسیدیم.از این روستا به روستای کیاگهان وارد شدیم و ا دو راهی املش بسوی روستای کهلستان رفتیم.

از آنجا و پس طی روستاهای لات لیل و گرسک به بلوردکان و سرلیل رسیدیم.

ماشین را در اینجا پارک نمودیم.در ساعت 16 و در زیر تابش شدید آفتاب تابستان دوستان روزه دار پیاده روی را آغاز نمودند.

مسیر دارای شیب نزولی بود و این کار ما را تا حدودی آسان می نمود.پس از سرلیل به روستای چالدشت و سپس به رودخانه لیارو که به آن

لیاروی یا لیارود نیز گفته می شود رسیدیم.

اینجا آخرین نقطه مرزی شهرتان لنگرود با املش می باشد و 8 کیلومتر با روستای بلوردکان فاصله دارد.

برای رفع خستگی در رودخانه زیبای لیارود آب تنی کردیم و چند عکس یادگاری گرفتیم.مسیر جنگلی و بسیار زیبا و سرسبز بود و

صدای دلنواز رودخانه جلوه ای خاص داشت.

مسیر برگشت چون دارای شیب صعودی بود و از طرفی توان دوستان روزه دار تحلیل رفته بود فشار بیشتری وارد می نمود.

در ساعت 19 و 30 دقیقه ما به سرلیل برگشتیم و عازم لنگرود شدیم و در ساعت 20 و 30 دقیقه به لنگرود رسیدیم.

گزارش تصویری از این برنامه:


 

شروع پیاده روی زیر تابش شدید آفتاب تابستان-روستای سرلیل
روستای چالدشت
حرکت به سمت رودخانه لیاروی
یک روز بیاد ماندنی در کنار دوستان
سرگروه محترم جناب آقای حاج پرویز آل شعبان-رودخانه لیارو
چالدشت-در مسیر برگشت
لحظات بسیار باصفا در رودخانه لیارود

این تطابق طی روندی کند و طولانی و با مکانیسم های زیر انجام می شود :

۱ – ازدیاد دم و بازدم ( نفس نفس زدن )

۲ – ازدیاد ادرار

۳ – ازدیاد گلبول های قرمز به دلیل تسریع در ساخت آنها ( و غلیظ شدن خون به دلیل ازدیاد ادرار)

وقتی به ارتفاعات صعود می کنیم و یا با هواپیما به بالا می رویم فشار هوا کم و در حقیقت هوا رقیق تر می شود.

گر چه در هرهوائی و در هرارتفاعی میزان درصد اکسیژن ( ۲۱% ) تغییری نمی کند اما تعداد مولکولهای اکسیژن در هوای رقیق کم میشود و در نتیجه بدن برای رفع نیاز خود به اکسیژن به تلاش بیشتری می پردازد.

گفتیم اولین مکانیسم هم هوائی ازدیاد میزان تنفس است و این کار خود به افزایش سوخت و ساز و در نتیجه تولید بیشتر میزان گاز کربنیک منجر می شود .

لازم به ذکر است که در مغز دومرکز برای کنترل تنفس وجود دارد ؛ یکی با کمبود اکسیژن و دیگری با ازدیاد گاز کربنیک فعّال می شود . البته ازدیاد گاز کربنیک اثری بسیار قوی تراز کمبود اکسیژن بر مغز می گذارد. همچنین دوگانگی مراکز تنفس در مغز و تعارضی که در شرائط خاص بین این دو مرکز به وجود می آید باعث پدیده قطع و وصل تنفس در شب و در ارتفاعات بالا می شود که یکی از مشکلات کوهنوردان را در ارتفاعات تشکیل می دهد.

از آنجایی که زمان قطع تنفس هنگام خواب حتی به ۱۵-۱۰ ثانیه می رسد عدم اطلاع از این پدیده ممکن است باعث وحشت کوهنوردان در هنگام شب گردد.

زمانی که با نفس کشیدن خود و یا یکی از دوستان که در خواب است مواجه شویم این پدیده یک امر طبیعی در هنگام شب در ارتفاعات است عارضه ای که در صورت شدید بودن آن باید مورد درمان داروئی قرار گیرد.

این پدیده به همراه علائم دیگرازعوارض عدم هم هوائی است که با هم بیماری حاد کوهستان خوانده می شود.

بیماری حاد کوهستان:

چنانچه بدون هم هوائی به ارتفاعات بالا صعود نمائیم واکنش بدن به کمبود اکسیژن با علائم زیر خود نمائی می کند :

- بی اشتهائی ، تهوع و استفراغ

- خستگی و ضعف

- گیجی و منگی و سردرد

- بی خوابی ( قطع و وصل تنفسی )

- عدم تشخیص صحیح ( قاطی کردان )

- خوابهای آشفته

راستی چه کسانی به این بیماری دچار می شوند؟

واقعیت این است که هر کس که به ارتفاعات بالا صعود نماید در معرض ابتلا به این بیماری قرار می گیرد. عامل اصلی ابتلا یا عدم ابتلا سرعت صعود است ؛ هر چه قدر سریعتر صعود نمائیم امکان بروز بیماری بیشتر می شود . هیچ روشی وجود ندارد که از قبل بتواند در مورد ابتلا و یا عدم ابتلا به این مشکل اظهار نظر نماید . ممکن است کسانی که در ارتفاعات پائین یعنی حدود ۲۵۰۰ متر به این بیماری دچارشوند.کسانی که قبلا ارتفاعات بسیار بالاتر را بدن مشکل تجربه کرده اند.

بنابراین به قانون طلائی شماره صفر می رسیم که می گوید :

” هیچ اشکالی ندارد که به این بیماری دچار شویم مشکل زمانی است که جان ما در اثر این بیماری به مخاطره افتد “

توجه داشته باشیم که ابتلا به این بیماری هیچ ارتباطی به سن،جنس،آمادگی بدنی و صعود های موفق قبلی ندارد . همین طور اقرار به ابتلا به این بیماری به هیچ وجه از شایستگی های کسی نمی کاهد . بنابراین نباید به هیچ وجه علائم را مخفی وقبل ازهم هوا شدن به صعود ادامه داد.

قانون طلائی شماره یک : ” هرعارضه ای درارتفاع به علت بیماری ارتفاع است مگر خلاف آن ثابت شود .”

بنابراین وجود سر درد،حالت تهوع،ضعف،خستگی امری طبیعی و عادی نیستند و نشانه وجود کوه گرفتگی است.

چگونه می توان از کوه گرفتگی جلوگیری کرد ؟

رعایت سرعت منطقی در صعود، مساوی باهم هوائی و هم هوائی مساوی با پیشگیری از کوه گرفتگی است. درست است که زمان و سرعت هم هوائی در اشخاص مختلف متفاوت است اما به طور کلی رعایت اصول زیر ضروری است :

۱ – از ۳۰۰۰ متر به بالا محل خواب هر شب نباید بیش از ۳۰۰ متر از محل خواب شب قبل بالاتر باشد.

۲ – از ۳۰۰۰ متر به بالا و به ازاء هر ۱۰۰۰ متر که به روش فوق صعود می شود باید دو شب را در آن ارتفاع سپری نمود مثلاً چنانچه با روش فوق به بارگاه سوم در جبهه جنوبی دماوند صعود نمائیم ، باید دو شب را در آنجا سپری کنیم تا بتوانیم شب بعد را درارتفاع ۳۰۰ متری بالاتر از بارگاه سوم بگذرانیم .

۳ – صعود به ارتفاع بالا ؛ خواب در ارتفاع پائین تر

** توجه داشته باشیم که رفتن و برگشتن به ارتفاعات بالا حتی ۵ و ۶ هزارمتری چنانچه در یک روز انجام شود و نیازی به شب مانی در ارتفاعات بالا نداشته باشدمشکلی ایجاد نمیکند، زیرا مشکل اصلی ما خواب در ارتفاعات است که عوارضی مانند : بدخوابی ، قطع و وصل تنفس ، خواب های آشفته و ابتلا به تورم مغزی و ریوی را ایجاد می نماید. این عوارض عمدتاً در هنگام شب اتفاق می افتد، زمانی که به دلیل خواب و از بین رفت حرکات ارادی بدن،تنفس تنها تحت اثر مراکز دوگانه مغز که قبلا به آنها اشاره شد صورت میگید و قطع و وصل تنفس پیش می آید که باعث کمبود اکسیژن و ایجاد تورم ریوی و مغزی می شود .

روش مقابله با کوه گرفتگی چیست؟

اصل اول بعد از ابتلا به کوه گرفتگی عدم صعود به ارتفاع بالاتر است. چنانچه یک یا چند مورد علائم کوه گرفتگی را مشاهده کردیم به هیچ وجه نباید به ارتفاعات بالاتر صعود نماییم . سرپیچی از این قانون ، خطر مرگ را به دنبال دارد.!!!

قانون طلائی شماره دو : ” هیچ گاه با وجود داشتی علائم کوه گرفتگی به صعود ادامه ندهید “

لازم است در همان ارتفاع بمانید تا علائم رفع و در حقیقت هم هوائی صورت گرفته و سپس به صعود ادامه داد.

-         موارد شدید بیماری کوهستان

بیماری کوهستان یک طیف گسترده را تشکیل می دهد که می تواندبا یک سردرد ساده شروع و به مرگ ختم شود.چنانچه صعود ادامه یابد به دلیل کم شدن فشار هوا و فرار مایعات از خون از طریق جداره مویرگها به داخل بافت مغزی و همینطور بافت های ریه ، (( اِدِم ))  ایجاد میشود. تورم مغزی ممکن است توام با تورم ریوی و یا بدون آن باشد . در این حالت مغز و ریه قادر به ادامه فعالیت طبیعی خود نبوده و علایم تورم مغزی و یا ریوی ایجاد می شود .

تورم مغزی و علائم آن ( اِدِم مغزی )

چنانچه تورم مغزی پس از وقوع معالجه نشود به سرعت گسترش یافته و در عرض چند ساعت به زندگی شخص خاتمه می دهد.شخص در این حالت دچار اختلال حواس ،انجام اعمال عجیب و غریب و گفتن کلمات بی معنی و خواب آلودگی می شود و معمولا ازدرک وضعیت بحرانی خود و اینکه دچار بیماری شدید شده است عاجز می ماند.به همین دلیل هیچگاه نباید آنها را تنها گذاشت. در این زمان شخص به هنگام راه رفتن تلوتلو می خورد و قادر به حرکت در یک خط مستقیم نمی باشد.( که این خود بهترین آزمایش برای تشخیص تورم مغزی می باشد)اولین اقدام ،پس از تشخیص تورم مغزی،هدایت کردن بیمار به ارتفاع پائین تر است.همانطور که اشاره شد متاسفانه این مشکلات اغلب در شب اتفاق می افتد.هنگامی که انتقال بیمار به پائین بسیار مشکل تر از روز است، تاخیر در کم کردن ارتفاع و موکول کردن کار به فردا ممکن است باعث از دست رفتن جان بیمار شود . بنابراین لازم است سریع نسبت به انتقال بیمار به ارتفاعی که شب قبل را راحت در آن گذرانیده و یا حداقل به ۷۰۰-۶۰۰ متر پائین تر اقدام شود.

تورم ریوی ( اِدِم ریوی )

جمع شدن مایعات در بافت های ریه باعث تورم ریه شده و علائمی مانند : خستگی مفرط ، تنگی نفس حتی در زمان استراحت، سرفه های شدید همراه با خلط آبکب و معمولا صورتی رنگ ، قل قل کردن ریه هنگام تنفس به همراه خرخر و کبود شدن ناخن ها و لب ها را به وجود می آورد . لازم به ذکر است که گاه این علائم بدون وجود علائم دیگرِ مربوط به کوه گرفتگی مانند : سردرد،تهوع و استفراغ و بدخوابی و گاه همراه آن دیده می شود. این بیماررا درست مانند کسانی که به تورم مغزی مبتلا شده اند باید سریعاً به پائین منتقل کرد .

خوشبختانه انتقال سریع به پائین ، هم تورم مغزی و هم تورم ریوی  را به سرعت بهبود می بخشد و بیمار پس از رفع عوارض که نشان از هم هوائی دارد می تواند با توجه به همه شرایط صعود خود را ادامه دهد .

قانون طلائی شماره سه : ” در صورت وخامت اوضاع ، بیمار سریعاً فرود آورید”

همان طور که اشاره شد بیمار معمولاً قادر به تشخیص وضع خود نمی باشد.

بنابراین :

قانون طلائی شماره چهار : “هیچ گاه شخص مبتلا به بیماری حاد کوهستان را تنها نگذارید “

درمان داروئی کوه گرفتگی:

علاوه بر توقف در ارتفاعی که در آن دچار کوه گرفتگی شده ایم و یا کم کردن ارتفاع ،در صورت شدت عوارض لازم است به تجویز دارو بپرداریم.

مسکن ها :

برای رفع سردرد می توان از مسکن های ملایم استفاده ؛ مانند استامینوفن و بروفن

به یاد داشته باشید که از مسکن های مخدر دار مانند استامینوفن کودئین دار نباید استفاده کرد زیرا مخدرها باعث کند کردن حرکات تنفسی می شود که در این شرائط خطر ناک است.

استازولامید – DIAMOX

اصلی ترین و مؤثرترین دارو در معالجه و گاه پیشگیری کوه گرفتگی استازولامید می باشد.مکانیسم اثر این دارو از طریق تحریک کلیه ها به ترشح مقدار بیشتر بیکربنات از خون به ادرار و برگرداندن حالت قلیائی خون که در اثر تنفس سریع ایجاد شده است به حالت اسیدی و ایجاد تعادل اعمال می گردد.به این ترتیب عوارض ناشی از کوه گرفتگی مثل قطع و وصل تنفسی شبانه و بقیه عوارض بهبود یافته و یا به طور کامل از بین می روند. می توان گفت که کار این دارو کمک به هم هوائی و تسریع در ایجاد آن می باشد . مهمولا برای هر ارتفاعی هم هوائی بین ۴۸-۲۴ ساعت انجام میشود؛ با کمک استازولامید این زمان را میتوان به ۲۴-۱۲ ساعت تقلیل داد.لازم به ذکر است به هیچ وجه نباید در شرایط عادی برای هم هوا شدن از این دارو استفاده کرد ؛ زیرا این احتمال وجود دارد که مصرف دارو سبب عوارض جانبی و کم اهمیت مانند :بی حسی،خواب رفتگی،مورمورشدن دست و پاها و یا ایجاد صدا در گوش و اختلال در چشائی و بینائی گردد. لازم به ذکر است که این عوارض معمولا با قطع دارو به تدریج از بین میرود.

مواردی که می توانیم و باید از استازولامید استفاده نمائیم :

۱-     درمان اختلالات تنفسی شبانه

۲-     در زمانی که نیاز به صعود سریع به ارتفاعات داریم

۳-     در کسانی که سابقه ابتلا به بیماری را در صعودهای قبلی داشته اند

لازم به ذکر است که استازولامید از خانواده سولفامیدهاست و کسانی که به این قبیل داروها حساسیت دارند نباید از آن استفاده کنند. ( به طور کلی دارو باید زیر نظر پزشک مصرف شود )

با توجه به اینکه به چه منظوری از این دارو استفاده می شود دوز(میزان) دارو متفاوت است :

۱ – برای سرعت بخشیدن به هم هوائی : ۲/۱ قرص ( قرص های ۲۵۰ میلی گرمی) هر ۱۲ ساعت یک بار یک تا دو روز پیش از صعود به ارتفاعات بیش از ۳۰۰۰ متر. خوردن دارو باید تا سه روز پس از رسیدن به ارتفاع نهائی مورد نظر ادامه یابد.

۲ – برای درمان قطع و وصل تنفسی شبانه ۲/۱ قرص ، یک ساعت قبل از خواب

۳ – برای درمان کوه گرفتگی شدید ( تورم مغزی و ریوی ) روزی ۳-۲ قرص به مدت سه روز

باورهای اشتباه در مورد این دارو :

با توجه به اثرات معجزه آسای این دارو افسانه ها و توهماتی در مورد آن در بین کوهنوردان رایج شده است مثلا :

۱ – استازولامید مشکل کوه گرفتگی را به طور کامل حل کرده است !!!

این طور نیست ، فقط زمان هم هوائی کوتاه می شود. چنانچه صعود سریع در پیش باشد تنها ؛ خوردن استازولامید نمی تواند همه مشکلات را از بین ببرد عدم توجه به این واقعیت می تواند خطر جانی در پی داشته باشد.

۲ – با خوردن استازولامید می توانیم با وجود داشتن علائم کوه گرفتگی به صعود ادامه دهیم!!!

واقعیت جز این است . در صورت بروز علائم حتماً باید در همان محل ماند و یا به پائین تر آمد، حتی در خوردن این دارو قانون طلائی دو را به خاطر داشته باشید.

۳ – قطع دارو باعث تشدید علائم می شود!!!

خیر با قطع دارو وضع بیمار تغییر نمی کند. در حقیقت وضعی پیش می آید مانند زمانی که دارو استفاده نشده است .

دکزامتازون

داروی دیگری که در معالجه کوه گرفتگی بسیارمؤثراست  دکزامتازون از خانوادة استروییدها ( کورتن ) هاست. لازم است این دارو حتماً تحت نظر پزشک مصرف شود.

کیسه فشار

برای ایجاد وضعیت عادی شبیه وضعیت هوا در کنار دریا از کیسه مخصوص که هوای داخل آن شبیه هوای کنار دریاست در ارتفاعات بالا استفاده می شود. بیمار را برای مدتی در آن قرار دهید تا به حال عادی برگردد.

چند نکته بسیارمهم :

۱-     هر سردردی به علت کوه گرفتگی نیست. بسیار اتفاق می افتد که بدون داشتن علائمی چون : تهوع،استفراغ،ضعف و خستگی دچار سردرد شده ایم .این سر درد اغلب در اثر کم آبی بدن ایجاد می شود و با نوشیدن مقداری آب درد از بین می رود. به یاد داشته باشیم که سر درد در اثر کوه گرفتگی معمولا در پیشانی ایجاد می شود. نوشیدن روزانه ۷-۶ لیتر آب درارتفاعات توصیه می شود.

۲-     از مصرف : مشروبات الکلی،قرص های خواب آور،مسکن های مخدر اجتناب نمائید.

۳-     چنانچه در موقع هم هوا شدن دچار تکرر ادرار نشده اید ، به احتمال زیاد به علت کم آبی بدن است ، نوشیدن آب را فراموش نکنید. به یاد داشته باشید که بدون ازدیاد ادرار هم هوا شدن مقدور نیست.

۴-     قوانین طلائی کوه گرفتگی را فراموش نکنید:

قانون طلائی پنج : ” مهم این نیست که به این بیماری دچار شویم مهم این است که به دلیل آن جانمان را به مخاطره نیفتد.”

ماخذ: فصلنامه کوه  شماره ۴۰ پائیز ۱۳۸۴/ دکتر محمد رفیع

شنبه 21 تير 1393برچسب:آبشار دهجان, :: 14:13 ::  نويسنده : عیسی گلپور

موقعیت جغرافیایی آبشار:از شهرستان لنگرود در استان گیلان بسمت شهر کومله لنگرود حرکت کنید.

پس از گذر از شهر زیبای کومله به شهر اطاقور لنگرود میرسید.بعد از میدان دوّم اطاقور(از سمت راست)

و پس از حدود نیم ساعت با ماشین به روستای خرما می رسید.سمت چپ میدان نیز بسمت شهرستان املش راه دارد.

تا اینجا جاده آسفالت می باشد.ماشین را اینجا پارک نمایید.از جاده خاکی بسمت روستای دهجان می روید.

از روستای خرما تا روستای دهجان یک و نیم ساعت تا دو ساعت بستگی به سرعت پیمایش مسیر راه می باشد.

آبشار کمی پس از روستا قرار دارد و اگر راه را بعد از آبشار ادامه بدهیم به منطقه دیلمان سیاهکل خواهید رسید.

تعداد انگشت شماری خانه در این روستا قرار دارد که به دامپروری مشغول می باشند.البته ما مسیر را ادامه ندادیم

چون به قصد آبشار حرکت کرده بودیم.

آبشار حدود 20 متر ارتفاع دارد و در قسمت بالای آن مکان مناسبی برای استراحت و صرف غذا می باشد و در پایین آن

حوضچه ای قرار دارد که می توان در آن شنا کرد.آب آبشار از چشمه ای که در بالای آن قرار داردتامین می شود.

گزارش صعود:

ما در ساعت 15 روز جمعه مورخه 20/4/1393 با ماشینهای شخصی از شهرستان لنگرود حرکت نمودیم.در ساعت

16و45 دقیقه به منطقه جنگلی خرما رسیدیم.پس از یک و نیم ساعت پیاده روی در ساعت17و15 دقیقه به آبشار دهجان رسیدیم.

بدلیل کاهش بارندگی در امسال آبشار کم آب و کم فشار بود .بنابراین دوستان پس از کمی استراحت و گرفتن چند عکس بسمت

پایین حرکت نمودند.در مسیر برگشت به سد بند دهجان رسیدیم.مکان مناسبی برای شنا بود.در ساعت18 ما به سد بند دهجان رسیدیم.

بمدت نیم ساعت در این مکان شنا کردیم که خستگی را از تنمان بیرون کرد.ما در ساعت19 و 30دقیقه به روستای خرما رسیدیم.

لازم به ذکر است که روستای خرما دارای یک پارک جنگلی نیز می باشد که مسافرین زیادی از آن استفاده می نمایند.

دوستان روزه دار در ساعت 20و30دقیقه به منازل خویش بازگشتند و در کنا رخانواده های خویش روزه خود را افطار نمودند.

گزارش تصویری:

منطقه جنگلی روستای خرما


 

طبیعت زیبای مسیر خرما به دهجان

 

شالیزار سرسبز در مسیر کومله به اطاقور

استراحتگاه آبشار دهجان

 


 


 

سدبند دهجان که محل مناسبی جهت شنا می باشد
ابتدای پیاده روی از جاده خاکی خرما به دهجان
آبشار دهجان که بدلیل کاهش بارندگی  بسیار کم فشار بود

 

همنورد خوش ذوق عکاس هنرمند گروه کوهنوردی شهدای آنسرمحله لنگرود جناب آقای هادی شعبانی
غروب خورشید شامگاه جمعه20/4/1393جلوی پمپ بنزین کومله لنگرود-گیرنده عکس آقای یحیی صابریان
یک شنبه 15 تير 1393برچسب:آبشار ماهی مشو, :: 13:57 ::  نويسنده : عیسی گلپور

در ساعت 15  روز جمعه مورخه 13/4/1393گروه کوهنوردی شهدای آنسرمحله لنگرود جهت صعود به آبشار ماهی مشو

سوار خودروهای شخصی شدند.پس از عبور از شهرهای کومله و اطاقور به روستای لیل رسیدیم.مسیر زیبا و چشم اندازهای خوبی داشت.

ابتدای جاده پنو(pano) که 6 کیلومتر طول مسافت این جاده می باشد پیاده شدیم.

ابتدای جاده پنو

شروع پیاده روی -جاده خاکی پنو که ماشین رو نیز میباشد

پس از حدود 3 کیلومتر پیاده روی به یک مسیر سراشیبی تند و لغزنده رسیدیم که به آبشار منتهی میشود.

البته کسانی که برای اولین بار قصد سفر دارند بهتر است حتماً از راه بلد استفاده نمایند.بدلیل بارندگی  مسیر بسیار لغزنده بود بطوریکه هر لحظه

خطر سقوط ما را تهدید میکرد.دقیقاً مشابه این وضعیت را ما سال گذشته نیز داشتیم.با توجه به این تجربه قبلی تصمیم گرفتیم از طریق یک

راه میانبر وارد رودخانه سنگلاخی شویم و این چنین مسیر را جهت رسیدن به آبشار دنبال کردیم.


 

مسیر بسیار لغزنده جنگلی حاشیه رودخانه
عبور از رودخانه سنگلاخی جهت دسترسی به آبشار ماهی مشو
منظره بسیار زیبای تونل مانند رودخانه توام با صدای دلکش آبشار
حوضی که آبشار به داخل آن می ریزدمحل مناسبی جهت شنا می باشد.
آبشار ماهی مشو.خدایا بخاطر این همه خلقت زیبا ازت متشکریم.
شایان ذکر است که بدلیل ماه مبارک رمضان این برنامه بصورت عصرگاهی برگزار گردید.دوستان روزه دار در ساعت 20و30دقیقه به منازل خویش بازگشتند.
 

انجمن پزشکی کوهستان ایران: ماه مبارك رمضان، ماه خیر و بركت ، ماه انسان ساز و ماه نزول بركات است كه هرچه انسان كامل تر باشد از فواید این ماه بیشتر بهره می‌برد. "ورزش" كه همواره برای سلامتی جسم و روح به آن سفارش شده است ، در این ماه جلوه پررنگتری یافته و می‌تواند نقش خود دراین مهم را بهتروبیشتر ایفا كند.

"ورزش" نه تنها با "روزه" منافاتی ندارد بلكه اگربه‌صورت صحیح و اصولی انجام شود، باعث آرامش و كاهش استرس ورزشكاران می‌شود واستقامت فكری و صبر آنان را تقویت می‌كند.

ورزش در ماه رمضان از تجمع چربی در بدن جلوگیری كرده و عمل سوخت و ساز را تسهیل می‌نماید بطوریكه ورزشكارانی كه روزه می‌گیرند كمتر دچار مشكلات گوارشی و قند خون می‌شوند.

ورزشكاران می‌توانند با یك برنامه غذایی غنی،انرژی مورد نیاز را برای انجام فعالیت‌های ورزشی و حفظ ساختار بدنی بدست آورند.

استفاده به موقع و به اندازه از آب ازدیگر نكاتی است كه می‌بایست در طول این ماه به آن توجه كرد.

در ماه مبارك رمضان كم آبی می‌تواند در برخی از موارد به خصوص هنگام ورزش كردن مشكل ساز شود اما با تغییر زمانی در برناه‌های ورزشی می‌توان بااین مشكل مقابله كرد.

ورزشكاران می‌توانند برنامه ورزشی صبح خود را به عصر و بعد از افطار منتقل كنند و به این ترتیب، احتمال وقوع مشكلات را به حداقل برسانند.

به‌افرادی كه امكان تغییر برنامه ورزشی خود را ندارند نیز توصیه می‌شود كه درهنگام سحر و افطار مقدار بسیار زیادی آب بنوشند تا علاوه براینكه این نیاز بدن را مرتفع كرده باشند ، مقداری آب در بدن ذخیره كنند تا در موقع نیاز و از دست رفتن آب بدن، از آن بهره جویند و به این ترتیب احتمال وقوع خطرات ناشی از كم آبی را به حداقل برسانند.

راهكار دیگر هم این است كه افراد از مصرف مواد غذایی كه باعث از دست رفتن آب بدن از راه ادرار می‌شود، خودداری كنند.

در این بین كافئین یكی از مهمترین این مواد است كه در قهوه و چای فراوان وجود دارد.

 

بهترین زمان برای ورزش در ماه رمضان

دکتر لاله حاکمی، مدرس دانشگاه علوم پزشکی ایران در گفتگو با خبرنگار بهداشت و درمان خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با بیان این که قطعا نمی‌توان در ماه مبارک رمضان ورزش را کنار گذاشت، گفت: چنانچه در این ماه به هیچ عنوان ورزش انجام نشود، تمامی آمادگی قلبی، عروقی، خونی، عضلانی و اسکلتی فرد از دست می‌رود، بنابراین توصیه می‌شود که چنانچه ورزش سنگین و طولانی مدت است،در فاصله سحر تا افطار از انجام فعالیت های بدنی و ورزش خودداری و فعالیت ها را به بعد از صرف افطار موکول کنید.

وی گفت: موضوعی که در این زمینه می تواند نگران کننده باشد این است که متاسفانه اکثر مسابقات ورزشکاران با فاصله ۳۰ دقیقه بعد از افطار برگزار می شود و این موضوع در حین کاهش توان فیزیکی افراد ناراحتی های گوارشی مختلفی در آنها ایجاد می کند. بنابراین توصیه می شود ، تمرینات یا مسابقات حداقل یک ساعت پس از افطار  شروع شود . در بهترین حالت دو تا سه ساعت بعد از افطار است.

وی با بیان این که نباید بلافاصله پس از سحری یا افطار ورزش کرد، اظهار کرد: همچنین ورزش‌های سنگین و طولانی مدت در زمان روزه داری توصیه نمی‌شود، زیرا بدن در این مدت فاقد آب و الکترولیت لازم است؛ بنابراین باید ورزش در زمان روزه‌داری کوتاه و سبک باشد.

دکتر احمد پورآرام متخصص تغذیه در گفتگو با سلامت نیوز، گفت : ورزشکاران بهتر است انجام فعالیت های ورزشی را یک روز در میان انجام دهند تا ضمن انجام استراحت کافی،‌ فرصت مناسبی برای بازسازی منابع انرژی برای بدن فراهم شود.

این متخصص تغذیه توصیه کرد:‌ انجام فعالیت های بدنی و ورزش در حین روزه داری و در طول روز نباید بیش از ۳۰ تا ۴۵ دقیقه طول بکشد و اگر ورزش در آب و هوای گرم و زیر تابش اشعه خورشید باشد،‌ مدت زمان آن از این مقدار هم کمتر توصیه می شود.

وی تاکید کرد:‌ با توجه به محدودیت دریافت مایعات در هنگام روزه داری باید از انجام فعالیت های روزمره زیر نور خورشید و محیط های باز خودداری کرده و اگر مجبور به انجام فعالیت های روزمره در محیط های باز و در معرض تابش خورشید هستند، باید زمان آن را تا جای ممکن کاهش دهند.

دکتر پورآرام افزود: در صورتی که ورزشکاران روزه دار مجبور به فعالیت قبل از افطار بودند ،باید توجه داشته باشند که حرکات ورزشی، تمرین و مسابقات باید به نحوی تنظیم شود تا با زمان افطار حداقل یک تا دو ساعت فاصله داشته باشد و برای جلوگیری از کاهش فشار خون، سرگیجه، سردرد و تهوع که درشرایط بی‌غذایی پس از تمرین حادث می‌شود،باید فعالیت با شدت سبک و متوسط انجام دهند و برای انجام مسابقات مهم در ماه رمضان لازم است با متخصص تغذیه مشورت کنند .

در نتیجه: ورزش در زمان سحر برای ورزشکاران روزه دار باعث تشنگی و ایجاد ضعف در فرد و هنگام عصر باعث افت قندخون و در پی آن عامل سرگیجه است. از آنجایی که فاصله بین غذا خوردن و ورزش کردن، بدن فرصت هضم غذا را پیدا کرده و خون به راحتی در عضلات ورزشکاران جریان می یابد ،کارشناسان معتقدند زمان مناسب شروع ورزش دو یا سه ساعت بعد از مصرف افطار است.

تغذیه ورزشکاران در ماه رمضان و چند توصیه

در خصوص چگونگی تغذیه برای ورزشکاران در این ماه به اظهار  نظر چند تن از متخصصین میپردازیم:

تغذیه ورزشکاران در ایام ماه رمضان از موضوعات مهم و دغدغه برانگیز  از لحاظ کمبود مواد قندی و احتمال بروز مشکل در ورزشکاران است. نیازهای ورزشی که برای اکثر ورزشکاران وجود دارد بیشتر در مواد قندی و کربوهیدرات‌ها است که مقدار ذخیره آن‌ها در بدن محدود است و به دلیل اینکه مغز انسان تنها مواد قندی مصرف می‌کند ممکن است ورزشکار با کمبود مواد قندی در بدن مواجه شود. به همین دلیل امکان دارد کمبود قند در بدن باعث بروز مشکلاتی از قبیل افت فشار خون  شود که ورزشکاران روزه‌دار می‌توانند با مصرف غذاهای انرژی زای قندی و کربوهیدرات‌ مانند ماکارونی، سیب زمینی در هنگام سحر مانع مشکلات ناشی از کمبود مواد قندی شوند.همچنین مصرف مواد غذایی  دیر هضم باعث میشود فرد دیرتر احساس گرسنگی کند، حبوبات و غلات مثل جو، گندم، جو دوسر، لوبیا، عدس ،آرد سبوس دار ، برنج با پوست از جمله غذاهای دیر هضم به حساب می آید.

مواد غذای افطار بهتر است سبک باشد تا به معده فشاری وارد نشود وهمچنین پرکالری و سریع هضم باشد چرا که لازم است قند به سرعت جذب شود و انرژی تولید کند. مواد غذای مانند شیر، خرما، عسل، کشمش، توت خشک، انجیرخشک در این دسته قرار میگیرند که باعث میشوند کمبود قند بدن را جبران کنند ، همچنین انرژی فرد برای ورزش حفظ  میشود و آسیبی‌ به فرد ورزشکار وارد نمیشود. آب میوه‌هایی چون پرتغال، لیمو و هویج  نیز توصیه می شود زیرا باعث تأمین آب مورد نیاز بدن می شود.

دکتر لاله حاکمی، مدرس دانشگاه علوم پزشکی ایران در گفت وگو با خبرنگار بهداشت و درمان خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با بیان این که باید در هنگام افطار از زولبیا و بامیه به مقدار زیاد پرهیز کرد، اذعان داشت: ‌در صورت مصرف زیاد آنها، انسولین خون بالا رفته و قند به سرعت جذب سلول‌ها می‌شود؛ در نتیجه انسولین بالا مانده و قند خون همچنان پایین است و یک احساس ضعف یا گرسنگی شدید به افراد دست می‌دهد.

چون کاهش قند خون در شرایط روزه ‌داری به ویژه در نیمه دوم روز، بروز می‌کند. رعایت موارد فوق از سوی ورزشکاران حرفه‌ای و عادی ضروری است.

گذشته از موارد تغذیه ای که ذکر شد ،کم آبی بدن و تشنگی از دیگر مشکلات ورزشکاران در ماه رمضان به شمار می آید.

به گفته دکتر کورش جعفریان در گفت و گو با خبرنگار سلامت ایسنا : ‌ کم ‌آبی،کاهش حجم‌ خون و مایعات از جمله اثرات روزه ‌داری بر بدن ورزشکار و یا دیگر افراد است، ورزشکارن روزه دار ،برای جلوگیری از مشکلات کم‌آبی، بی‌حالی و سستی بدن، اختلال در تنظیم درجه حرارت بدن، جلوگیری از غلیظ شدن خون و کاهش اکسیژن رسانی مغز و عضلات در سحر و افطار ، آب و مایعات مصرف کنند.به گفته ایشان: کم آبی بیش از دو درصد توان فیزیکی، روحی و روانی افراد را در ماههای رمضان تحت تاثیر قرار می دهد. با توجه به اینکه ورزشکاران به دنبال تمرکز روحی و روانی هستند نباید این مهم را نادیده بگیرند و با کم آبی وارد تمرین یا مسابقات بشوند. همچنین در حین فعالیت ورزشی نیز به نوشیدن کافی آب توجه کنند.

دکتر رمضان‌پور استاد تغذیه دانشگاه آزاد مشهد، در خصوص میزان مصرف مایعات در بدن ورزشکاران در ماه رمضان گفت: در شرایط آب و هوایی معتدل میزان آب مورد نیاز برای بدن غیر ورزشکاران ۵/۲ لیتر آب است که از این مقدار ‌‌۳۵ گرم در بدن ساخته می‌شود و بقیه آن را باید از مواد مصرفی به بدن وارد کرد. وی خاطر نشان ساخت: ورزشکاران به دلیلی فعالیتی که دارند و تعریق زیادی که در بدن آن‌ها به دلیل تمرین وجود دارد، با مصرف آب یا مایعات شیرین به جز چای در سحر و هنگام افطار، مشکلی از این بابت نخواهند داشت. مصرف زیاد نمک، دفع مایعات و اسید فولیک از بدن را میتوان از عوامل تشنگی عنوان کرد با داشتن یک رژیم متعادل و صحیح نمک کافی به بدن ورزشکاران می‌رسد و نیازی به استفاده از نمک اضافی نیست، همچنین میوه‌های متنوع و انواع مغزهای کم نمک از جمله پسته، بادام، فندق و گردو مواد مناسبی برای جبران کمبود انرژی ورزشکاران روزه دار در فاصله زمانی افطار تا خواب هستند.

بنابراین توصیه میشود: ورزشکاران به مصرف آب و آبمیوه تازه توجه داشته باشند و از مصرف مواد غذایی که باعث از دست رفتن آب بدن از راه ادرار می‌شود، خودداری کنند.در این بین کافئین یکی از مهمترین این مواد است که در قهوه و چای ،فراوان وجود دارد .همچنین پرهیز از نوشیدن آب زیاد و یکجا در افطار را که موجب بی حالی، ضعف و درد معده می شود.

موضوع پوشش تغذیه ای ورزشکارن از دیگر موضوعات مهم  در زمینه تغذیه آنها در ایام ماه رمضان محسوب می شود به طوری که باید پوشش تغذیه ای مناسبی در این ایام بخصوص در زمان تمرینات داشته باشند، در غیر این صورت ذخایر گلیکوژن بدنشان با مشکل مواجهه خواهد شد. توصیه میشود ورزشکاران حرفه ای مسائل تغذیه ای خود را در ایام رمضان با متخصصان در میان بگذارند.

جوانان روزه ‌دار از انجام فعالیت‌های ورزشی سنگین پرهیز کنند

به نقل از خبرگزاری ایسنا: متخصصان تغذیه به نوجوانان که معمولا پرتحرک هستند، توصیه می‌کنند: برای پیشگیری از ضعف قوای جسمانی در ماه مبارک رمضان، از انجام حرکات ورزشی سنگین اجتناب کنند.

 میترا زراتی کارشناس ارشد تغذیه و استاد دانشگاه در این باره به خبرنگار ایسنا واحد علوم پزشکی ایران گفت: فعالیت زیاد نوجوانان روزه‌دار در ماه مبارک رمضان، منجر به صرف انرژی بیشتر و افزایش تعریق در طی ساعات روز است که می‌تواند زمینه‌ساز سوء تغذیه خفیف یا شدید شود.

وی تصریح کرد: بهترین ورزش در طول ماه مبارک رمضان شنا و پیاده‌روی پس از صرف افطارست چرا که از گرفتگی عضلات و بروز یبوست نیز پیشگیری می‌کند.

 زراتی ادامه داد: به دلیل آنکه گروهی از نوجوانان و بیماران روزه‌دار در معرض ابتلا به سوء تغذیه هستند، این افراد باید پس از مشورت با متخصص تغذیه اقدام به روزه‌داری کنند.

لازم به ذکر است تمام افراد روزه‌دار ضمن صرف کامل سحری باید از مواد غذایی کم حجم و پرکالری استفاده کنند تا در طول روز با مشکل جدی روبرو نشوند.

 

برگرفته: وبلاگ کوهنوردی تکاب

هفت ماده مغذي براي مقابله با خستگي درکوه پیمایی:

 

انجمن پزشکی کوهستان ایران: اگر بعد از يک پياده‌روي ساده و کوه پیمایی احساس خستگي زيادي مي‌کنيد و يا بدون داشتن چرت بعد از ظهر نمي‌توانيد روز را به آخر برسانيد اين امکان وجود دارد که از مشکل خستگي رنج مي‌بريد. دلايل زيادي براي احساس خستگي وجود دارد: استرس، دارو‌ها، فشارهاي کاري، اختلالات خواب يا بيماري. اگر تصور مي‌کنيد که اين احساس خستگي دائمي، مزمن و بيش از حد است به پزشک مراجعه کنيد. اما در بيشتر موارد اين خستگي مربوط به تغذيه نامناسب است. بيشتر عادت‌هاي غذايي رايج انرژي افراد را از بين مي‌برند اما خوشبختانه به راحتي مي‌توان اين مشکلات را رفع و سرزندگي و نشاط را بازيافت.


1) پروتئين: اگر شما براي ناهار يک سالاد سبزيجات ساده مي‌خوريد و بعد از ظهر نياز شديدي به خواب احساس مي‌کنيد احتمال مي‌رود که کمبود پروتئين داريد. نتايج پژوهش‌ها نشان مي‌دهد افرادي که براي ناهار پروتئين کافي دريافت نمي‌کنند بيشتر از افرادي که بطور مرتب پروتئين دريافت مي‌کنند احساس افسردگي، استرس و خستگي مي‌کنند و از نظر فيزيکي به اصطلاح «روي فرم» نيستند.
2) آهن: کمبود آهن مهم‌ترين دليل کم خوني محسوب مي‌شود که يکي از عوامل خستگي است. ضعف عمومي، احساس خستگي، رنگ پريدگي و داشتن ناخن‌هاي شکننده از واضح‌ترين علائم کم‌خوني بشمار مي‌رود. اگر احساس کم خوني مي‌کنيد به پزشک مراجعه کنيد. اما در بيشتر مواقع کم خوني به دليل از دست رفتن خون بدن بوجود مي‌آيد که با تغذيه خوب رفع مي‌شود.
3)کربوهيدرات‌هاي پيچيده: گلوسيد‌ها اصلي‌ترين منبع تأمين انرژي بدن محسوب مي‌شوند. اما در حالت عادي ما بيشتر گلوسيدهاي ساده مصرف مي‌کنيم نه گلوسيدهاي پيچيده. در صورتي‌که براي بالا بردن انرژي بدن بايد بيشتر گلوسيدهاي پيچيده مثل نان سبوس‌دار بجاي نان سفيد مصرف شود زيرا اين مواد مغذي باعث توليد انرژي مرتب و طولاني مدتي مي‌شوند.
4)ويتامينC: در قرن هفدهم ميلادي زماني‌که دريانوردان به بيماري اسکوربوت (نوعي بيماري ناشي از کمبود ويتامينC) مبتلا مي‌شدند آبليموترش مي‌نوشيدند و بي‌حالي آن‌ها از بين مي‌رفت. پژوهش‌هاي جديد نيز نشان داده است که کمبود ويتامين C باعث خستگي مي‌شود. اين ويتامين براي سلامت غدد فوق کليوي لازم است. اين غدد از احساس خستگي ناشي از استرس پيشگيري مي‌کنند.
5) منيزيم: ملوان زبل حق داشت که اسفناج بخورد. منيزيم يکي از ترکيبات اسفناج است براي ترشح آدنوزين تري فسفات لازم است. اين ماده وظيفه تبديل مواد غذايي به انرژي را بر عهده دارد. زماني که بدن با کمبود منيزيم مواجه باشد احساس ضعف و خستگي مي‌کند.
6) بتاکاروتن: زماني‌که بشقاب‌هايتان رنگارنگ باشد انرژي بيشتري احساس خواهيد کرد. هويج، سيب زميني شيرين و اسفناج رنگ‌هاي زيباي خود را مديون بتاکاروتن هستند و اين ماده مغذي سيستم ايمني ضعيف و افسرده را تحريک و خستگي مزمن را رفع مي‌کند.
7)پتاسيم: اگر بدن با کمبود پتاسيم مواجه باشد احتمال احساس ضعف عضلاني و خستگي مفرط بالا مي‌رود. پتاسيم به انتقال مواد مغذي به سلول‌ها کمک مي‌کند، ضربان قلب و انقباض عضلات را تنظيم کرده و سلامت سيستم عصبي را بالا مي‌برد. توجه داشته باشيد که پتاسيم دفع کلسيم را کاهش مي‌دهد.

سایت فدراسیون پزشکی ورزشی-با تشکر از دکتر حمید مساعدیان

السلام علیک یا ابا صالح المهدی(عج)

مهدی جان! حضورت را باور و ظهورت را منتظریم!

در سالروز میلاد خجسته آقا امام زمان (عج) در روز جمعه مورخه 23/3/1393 گروه کوهنوردی شهدای آنسرمحله لنگرود

با برنامه ریزی قبلی به منطقه کوهستانی لیار پره  در لنگرود صعود نمودند.اعضای گروه با ظروف دبّه ای در دست اقدام به

چیدن تمشک که در زبان محلی به آن بولوش می گویند نمودند.بولوش چینی برنامه تفریحی -ورزشی می باشد که هر ساله

در ماههای خرداد و تیر توسط گروههای کوهنوردی و دوستداران طبیعت اجرا میگردد.

معرفی تمشک و بیان خواص آن:

 

تمشك

 

 

تمشك میوه ای شبیه شاه توت و توت فرنگی است و به رنگ زرد یا سرخ مایل به سیاه یافت می شود. میوه تمشك ترش مزه بوده و به صورت خام یا پخته، شربت، كمپوت و ... خورده می شود. بوته تمشك در مناطق گرم و مرطوب، در جنگل ها و صحراها می روید و گاهی آن را می كارند.

نام های دیگر تمشك، توت وحشی و سه گلی است. ساقه های تمشك نرم و به رنگ قرمز و دارای خارهای دراز است. برگ های آن متفاوت و بیضی شكل و اطراف آن كنگره كنگره و به شكل دندانه های اره ای است.

گل های تمشك به رنگ های سفید، صورتی یا به صورت خوشه در ماه های مرداد پدیدار می شود و تا مهر دوام می آورد.

قسمت های مورد استفاده بوته تمشك عبارتند از : میوه ، برگ، تخم ، دانه و گل .

خواص

1- جوشانده 25 گرم از برگهای تمشك در یك لیتر آب برای درمان انسداد مجاری ادرار مفید است.

2- تمشك سرشار از ویتامین های  C وK است و دارای خواص خنك، نرم كننده و ضد اسكوربوت می باشد.

3- تمشك خون را تصفیه می كند و برای كسانی كه به روماتیسم مبتلا هستند، بسیار مفید است.

4- تمشك یبوست مزاج را معالجه می كند.

5- تمشك برای تسكین درد سودمند است، زیرا تمشك دارای اسید سالسیلیك می باشد.

6- تمشك خون را قلیائی می كند و قند آن برای مبتلایان به مرض قند مفید است.

7- شربت تمشك برای بیماران مبتلا به سرخك و مخملك تجویز شده است.

8- تخم و دانه ای كه درتمشك وجود دارد، اغلب با دندان نیز خرد نمی شود، ولی وقتی خورده شود درمعالجه ی یبوست و خشكی مزاج به طور طبیعی بسیارمؤثر است و سبب می شود كه یبوست به كلی رفع گردد.

9- شربت تمشك، مخلوط با آب برای رفع تب تجویز شده است.

 

10- خوردن تمشك برای مبتلایان به مرض قند( دیابت)، تبهای صفراوی، التهاب مجاری ادرار، گلو درد( آنژین ) مفید است.

11- جوشانده 20 تا 50 گرم گل تمشك یا برگ تمشك در یك لیتر آب برای درمان ترشحات زنانگی، خونریزی در فواصل قاعدگی ، اخلاط خونی، وجود خون در ادرار، گریپ، گرفتگی صدا، آب آوردن نسوج و بیماری های پوستی اثر شفا بخش دارد. جوشانده را بعد از هر وعده ی غذا یك استكان می خورند.

12- جوشانده گل یا برگ تمشك( به روشی كه گفته شد) در استعمال خارجی برای درمان زخم های دهان، ورم لثه، درد گلو و ورم لوزه ها بكار می رود و بیمار با غرغره كردن این جوشانده دهان را می شوید.

13- جوشانده برگ تمشك اسهال و ورم روده را معالجه می كند، بدین منظور باید 40 تا 50 گرم برگ خشك تمشك را در یك لیتر آب سرد بخیسانید و به مدت 10 دقیقه آن را جوشانده و سپس بگذارید 10 دقیقه دم بكشد. پس از صاف كردن، روزی سه بار، هر بار یك فنجان آن را بین غذاهای اصلی بنوشید.

14- جوشانده فوق برای تسكین درد معده از هر نوع كه باشد مانند ترشی معده، نفخ و گاز شكم و تشنج معده مؤثر است.

15- خوردن جوشانده برگ تمشك به مقدار 3 تا 4 فنجان در روز و بین غذاهای اصلی، بند آوردن ادرار را معالجه می كند وبهترین دارو بر ضد درد كیسه مثانه است.

16- اگر 40 تا 50 گرم برگ خشك تمشك را در یك لیتر آب بریزید و آن را به مدت 5 تا 10 دقیقه جوشانده و پس از 10 دقیقه دم كشیدن و صاف كردن آن، به مقدار 3 فنجان در روز بین غذاهای اصلی بنوشید، دردهای نقرسی و بسیاری از انواع رماتیسم را آرام می كند.

17- اگر 100 گرم برگ خشك تمشك را به مدت 10 دقیقه بجوشانید و پس از دم كشیدن و صاف كردن آن را به عنوان محلول شستشو برای شستن بیماری برفك، جوش های صورت و یا هر نوع تحریكات دیگر پوست به كار ببرید ، اثر شفابخش دارد.

18- تمشك دارای خاصیت ضد عفونی كننده است.

19- تمشك به علت دارا بودن ویتامین های  C وK  برای اوره و فشار خون مفید است.

20- برای معالجه كك و مك، ابتدا صورت را خوب بشوئید و سپس ورقه نازكی از تمشك به مدت یك ساعت روی صورت بمالید. این كار را چند بار تكرار كنید تا كك و مك صورت از بین برود.

21- برگ تازه تمشك را اگر بپزند و روی محل بیماری های پوستی قرار دهند، بیماری را التیام می دهد.

22- گوشت پردانه تمشك، دارای خواص توت فرنگی است و ترشی خون را از بین می برد.

23- تمشك،عرق آور است؛ لذا بهترین زهكش سوراخ های پوست است.

 

 

 

گروه کوهنوردی و طبیعت گردی سواستیکا  به اتفاق گروه کوهنوردی شهدای آنسرمحلّه لنگرود در یک روز به یاد ماندنی برنامه تخصصی خود را در منطقه جواهر دشت ,مسیر رحیم آباد گیلان با تعداد 20 نفر از اعضاء برگزار نمود.

DSC08213

در ساعت 1/45 ظهر روز پنجشنبه از شهرستان لنگرود با خودروی مینی بوس حرکت خود را آغاز و بعد از یک ساعت (2/45 ) به منطقه سیاهکلرود رسیدیم.از آنجایی که ادامه مسیر برای خودروهای سواری و مینی بوس مشکل است , ادامه مسیر را با خودروهای جیپ منطقه که هماهنگ شده بود ادامه داده

DSC07978

و بعد از 1 ساعت و 30 دقیقه یعنی در ساعت 4/15 بعد از ظهر به منطقه زیبای جواهر دشت رسیده و اسکان را در مکان های از قبل تعیین شده انجام دادیم.

مختصات جغرافیای :

ارتفاع : 2028          ( E:050* 22َ 32.9ً و N:36*53َ 42.5ً  )

DSC08006

بعد از صحبت هایی کوتاه در مورد نحوه برنامه و صعود , طبق برنامه ریزی که از قبل انجام شده بود , در مورد تغذیه مناسب , آماده کردن کوله صعود و صرف تغذیه مناسب و ساعت استراحت و برطرف کردن ابهامات و مشکلات و سوالات اعضاء جلسه را در ساعت 7 غروب خاتمه داده

DSC08018

و بعد از تغذیه مناسب و استراحتی کوتاه صعود را راس ساعت 30 دقیقه  بامداد جمعه 16 خرداد اجرا نمودیم.

DSC08051

استارت برنامه در ساعت 30 دقیقه بامداد صورت گرفته و بعد از پیمودن مسیر های متفاوت با شیب های تند و مسیر های مالرو (مسیر یال غربی ).

DSC08076

در ساعت 6 صبح به منطقه ای صاف و دشتی رسیده و صرف صبحانه را به مدت 20 دقیقه انجام داده و مسیر خود را جهت صعود به قله ادامه دادیم.

DSC08094

.DSC08087.

DSC08120

در ساعت 8/30 صبح جمعه 16 خرداد تمام 17 نفر از اعضاء موفق به صعود قله سماموس (بام گیلان – دماوند کوچک) شده  که مختصات جغرافیایی قله به شرح زیر است :

ارتفاع : 3691          ( E:050* 23َ 03.2ً و N:36*50َ 26.5ً  )

DSC08157

و بعد از تغذیه مناسب ,استراحتی کوتاه و عکس های یادگاری به مدت 30 دقیقه

DSC08176

در ساعت 9 صبح مسیر برگشت را از مسیری دیگر آغاز (مسیر شیار)

DSC08186

و در ساعت 1 ظهر به منطقه جواهردشت و اسکان رسیدیم.

DSC08210بعد از صرف نهار و استراحتی کوتاه برگشت به سمت سیاهکلرود را در ساعت 4/30 بعد از ظهر با خودروی جیپ آغاز و بعد از پیمودن 1 ساعت مسیر به سیاهکلرود رسیده و در ساعت 6/30 به شهرستان لنگرود , برنامه این هفته نیز به سلامت و موفقیت تمامی اعضاء اجرا شد.

میزان مسافت پیموده شده رفت : 8 ساعت

میزان مسافت پیموده شده برگشت: 4 ساعت

با تشکر فراوان از همکاری تمامی همنوردان عزیز

DSC08125

و امّا تصاویر اختصاصی گروه کوهنوردی شهدای آنسرمحلّه لنگرود از این برنامه:

 

بهداشت کوهنورد در کوهستان 

قبل‌ از هر اقدامی‌ که‌ یک‌ کوهنورد برای‌ صعود انجام‌ می‌دهد، باید بهداشت‌ بدن‌ خود را در کوهستان‌ رعایت‌ کند که‌ شامل‌ موارد زیر می‌شود:

الف. اندام: امکان‌ رعایت‌ بهداشت‌ اندام‌ در کوهنوردان‌ کم‌ است. آنها باید از آب‌تنی‌ در آبهای‌ سرد کوهستان‌ به‌خصوص‌ زمانی‌ که‌ بدن‌ کاملاً گرم‌ است؛ خودداری‌ کنند چون‌ علاوه‌ بر سرمازدگی، باعث‌ سفتی‌ عضلات‌ نیز می‌شود و زمینه‌ را برای‌ ابتلا به‌ رماتیسم‌ آماده‌ می‌کند.

ب. صورت: نباید در صبح‌ روز صعود به‌ ارتفاعات، صورت‌ خود را زیاد شست؛ زیرا در شب‌ به‌ هنگام‌ خواب‌ چربی‌ طبیعی‌ پوست‌ صورت‌ در سطح‌ پوست‌ ظاهر می‌شود و همان‌ چربی‌ محافظ‌ خوبی‌ در برابر آفتاب، برف، سرما و باد خواهد بود. به‌ خصوص‌ اگر صورت‌ با صابون‌ شسته‌ شود؛ تمام‌ یا قسمتی‌ از آن‌ چربی‌ را از بین‌ می‌برد و شخص‌ به‌ آفتاب‌زدگی‌ دچار می‌شود.

ج. دست‌ها: بعضی‌ کوهنوردان‌ از سرما ترسی‌ ندارند و عده‌ای‌ هم‌ از سرما عاجزند. علت‌ این‌ دو مورد قبل‌ از اینکه‌ خود سرما باشد، موضوع‌ آمادگی‌ و تربیت‌ بدن‌ است. روشن‌ است‌ اگر در بدن‌ کسی‌ خون‌ به‌ درستی‌ جریان‌ نداشته‌ باشد سرما بر روی‌ دستها و بدن‌ او بیشتر اثر می‌گذارد. بنابراین‌ کوهنورد باید سعی‌ کند جز به‌ هنگام‌ سرمای‌ بسیار شدید دستکش‌ به‌ دست‌ نکند و پوست‌ دست‌ خود را به‌ سرما عادت‌ دهد تا حساسیت‌ آن‌ در مقابل‌ سرمازدگی‌ کم‌ شود.

کوهنوردانی‌ هستند که‌ تا ارتفاعات‌ ۴۰۰۰ متر و حتی‌ بیش‌ از آن‌ از دستکش‌ استفاده‌ نمی‌کنند. اگر دستها بر اثر تماس‌ با برف‌ و یخ‌ مرطوب‌ شد؛ باید آن‌ها را با یک‌ تکه‌ پارچه‌ پشمی‌ خشک، به‌ شدت‌ و سرعت‌ مالش‌ داد و خشک‌ کرد تا کم‌کم‌ خون‌ جریان‌ پیدا کند و دستها گرم‌ شود.

د. پاها: از قدیم‌ گفته‌اند که‌ پای‌ انسان‌ قلب‌ دوم‌ بدن‌ او است، بنابراین‌ یک‌ کوهنورد مجرب‌ باید در حفظ‌ آن‌ کوشا باشد تا از یک‌ صعود خوب‌ لذت‌ ببرد.

برای‌ حفظ‌ پاها در مقابل‌ سرما، علاوه‌ بر پوشیدن‌ جوراب‌ – اگر امکان‌ دارد – پای‌ خود را با وازلین‌ مخصوص‌ چرب‌ کنید.

پای‌ کوهنوردان‌ بر اثر پوشیدن‌ کفش‌ تنگ‌ یا بستن‌ خیلی‌ محکم‌ بند کفشها ممکن‌ است‌ تاول‌ بزند؛ برای‌ جلوگیری‌ از آن‌ باید تای‌ ساق‌ جوراب‌ دوم‌ خود را برگردانیم‌ و داخل‌ کفش‌ کنیم‌ و به‌ قسمت‌ تاول‌ زده‌ و یا قسمتی‌ که‌ به‌ نظر خود کوهنورد مورد تهدید است؛ یک‌ قطعه‌ باند بچسبانیم. در صورت‌ تاول‌ زدن‌ برای‌ درمان‌ آن‌ بهتر است‌ قبل‌ از خواب، یک‌ سوزن‌ نخ‌ کرده‌ را پس‌ از ضدعفونی‌ کردن‌ از تاول‌ عبور دهیم‌ به‌ طوری‌ که‌ نخ‌ از تاول‌ رد شود. بهتر است‌ نخ‌ از جنس‌ کرک‌ باشد تا آب‌ تاول‌ را به‌ خوبی‌ بمکند و خشک‌ کند. صبح‌ روی‌ تاول‌ خشک‌ شده‌ یک‌ محلول‌ ضدعفونی‌کننده‌ بزنید و آن‌ را با باند چسبان‌ بپوشانید.

اغلب‌ کوهنوردان‌ بر اثر راه‌پیمایی‌ کف‌ پایشان‌ گرم‌ می‌شود، برای‌ رفع‌ این‌ مانع‌ بهتر است‌ چند روز قبل‌ از کوهنوردی‌ چندبار پاها را در آب‌ گرم‌ مخلوط‌ به‌ محلول‌ ضدعفونی‌کننده‌ شستشو داد تا پوست‌ پا کلفت‌ و سخت‌ شود. برای‌ اینکه‌ کفش‌ پاها را مجروح‌ نکند و باعث‌ یخ‌زدگی‌ نشود، باید کفشها را خوب‌ به‌ پا چسباند به‌ طوری‌ که‌ بین‌ جوراب‌ و کفش‌ فضای‌ خالی‌ باقی‌ نماند و به‌ اصطلاح‌ پا درون‌ کفش‌ لق‌ نخورد و در ضمن‌ کفش‌ تنگ‌ هم‌ نباشد.

یادآوری‌ دیگر این‌ است‌ که‌ قبل‌ از کوهنوردی‌ چیدن‌ ناخن‌ها را نباید فراموش‌ کرد؛ چون‌ بلند بودن‌ آنها سبب‌ فشردگی‌ و ناراحتی‌ پا خواهد شد. اگر می‌خواهید پس‌ از بازگشت‌ از کوه، آرامش‌ در پاهایتان‌ حس‌ کنید و لذت‌ ببرید، بهتر است‌ پاهایتان‌ را با یک‌ پارچه‌ خیس‌ شده‌ در آب‌ سرد، تمیز و بلافاصله‌ آن‌ را خشک‌ کنید و جوراب‌ خشک‌ بپوشید.

بهداشت‌ غذایی:

در کوهنوردی‌ تهیه‌ و مصرف‌ غذا و آب‌ مسئله‌ بسیار مهم‌ و حیاتی‌ است‌ که‌ می‌بایست‌ همه‌ عوامل‌ و عناصر آن‌ به‌ دقت‌ بررسی‌ شود. به‌طور مثال‌ باید بدانیم‌ مقدار هر کدام‌ چقدر باشد و تأ‌ثیر هر کدام‌ از این‌ مواد بر روی‌ بدن‌ ما چقدر و چگونه‌ است.

هنگام‌ کوهنوردی‌ از مواد نیروزا مانند گلوکز باید استفاده‌ کرد. در هر ۱۰۰ گرم‌ گلوکز ۴۰۰ کالری‌ انرژی‌ وجود دارد. همین‌طور در ۱۰۰ گرم‌ گردو یا بادام‌ حدود ۳۰۰ یا ۴۰۰ کالری‌ موجود است. همچنین‌ برای‌ رساندن‌ نیروی‌ لازم‌ به‌ بدن‌ می‌توان‌ از لیمو، پرتقال، پنیر، پیاز، هویج، خرما، کشمش، زردآلوو سیب‌ استفاده‌ کرد.

در ارتفاعات‌ که‌ اکسیژن‌ هوا کم‌ و در نتیجه‌ عمل‌ سوخت‌ و ساز بدن‌ بسیار کند می‌شود؛ باید خوراکی‌های‌ زودهضم‌ مصرف‌ و از خوردن‌ غذاهای‌ سنگین‌ مانند گوشت‌ و چربی‌ پرهیز کرد. چون‌ هضم‌ غذاهای‌ سنگین، کوهنورد را دچار تهوع‌ می‌کند و تمام‌ انرژی‌ ذخیره‌ شدهِ‌ او را از بین‌ می‌برد.

- آب‌ و نقش‌ آن:
آب‌ مهمترین‌ مایهِ‌ حیات‌ است‌ و به‌طور کلی‌ ادامه‌ حیات‌ به‌ وجود آب‌ بستگی‌ دارد. بنابراین‌ در یک‌ برنامه‌ کوهنوردی‌ نیز آب‌ نقش‌ اساسی‌ دارد. در حالت‌ عادی‌ یک‌ انسان‌ به‌ طور متوسط‌ بین‌ ۱ تا ۴/۱ لیتر آب‌ در شبانه‌روز نیاز دارد؛ اما در کوهنوردی، که‌ بدن‌ در حالت‌ فعالیت‌ دائمی‌ و تعریق‌ است؛ به‌ ۳ لیتر آب‌ احتیاج‌ دارد. مصرف‌ آب‌ در اشخاص‌ مختلف‌ متفاوت‌ است. کسانی‌ که‌ بیشتر عرق‌ می‌کنند، بیشتر از یک‌ فرد عادی‌ به‌ آب‌ نیاز دارند. این‌ افراد ممکن‌ است‌ ۴ تا ۵ لیتر آب‌ مصرف‌ کنند.
بین‌ ۶۰ تا ۷۰ درصد بدن‌ انسان‌ از آب‌ تشکیل‌ شده‌ است‌ که‌ در طی‌ فعالیت‌های‌ شدید و مداوم‌ کوهنوردی، مقدار قابل‌ ملاحظه‌ای‌ از این‌ آب‌ تبخیر یا جذب‌ می‌شود. از آنجا که‌ در کوهستان‌ فقط‌ عرق‌ کردن؛ آب‌ بدن‌ را کم‌ نمی‌کند و خشکی‌ هوای‌ کوهستان‌ نیز عامل‌ عمده‌ای‌ برای‌ از بین‌ رفتن‌ آب‌ بدن‌ است؛ بنابراین‌ در هنگام‌ کوه‌پیمایی‌ نوشیدن‌ آب‌ بسیار الزامی‌ است. در صورت‌ کمبود آب‌ آشامیدنی‌ می‌توان‌ از برف‌ برای‌ نوشیدن‌ آب‌ استفاده‌ کرد. البته‌ باید به‌ آب‌ برف‌ ۱% نمک‌ اضافه‌ شود زیرا آب‌ برف‌ مثل‌ آب‌ مقطر، املاح‌ معمولی‌ در خود ندارد و دفع‌ نمک‌ از تعریق‌ و ادرار باید جبران‌ شود.

نوشیدن‌ آبی‌ که‌ در آن‌ املاح‌ وجود نداشته‌ باشد؛ تشنگی‌ را رفع‌ نمی‌کند. برای‌ رفع‌ تشنگی‌ باید کمی‌ شکر یا نمک‌ در آب‌ حل‌ کرد تا از این‌ طریق‌ مقداری‌ از نمک‌ و املاح‌ بدن‌ تأ‌مین‌ شود.

تنظیم‌ حرارت‌ بدن‌ و هضم‌ غذا به‌ وسیلهِ‌ آب‌ انجام‌ می‌شود. در هوای‌ گرم‌ بدن‌ عرق‌ می‌کند و نمی‌گذارد گرمای‌ بیرون‌ وارد بدن‌ شود. این‌ تعادل‌ حرارتی‌ را باید با نوشیدن‌ آب‌ کافی‌ برقرار کرد.

بنابراین‌ نوشیدن‌ آب‌ در کوهستان، هنگام‌ کوه‌پیمایی‌ حرف‌ اول‌ را می‌زند. همانطور که‌ در کتاب‌ پزشکی‌- بهداشتی‌ کوهنوردی‌ کشور آلمان‌ همیشه‌ این‌ شعار مورد توجه‌ است: در کوه، نوشیدن‌ آب، نوشیدن‌ آب‌ و باز هم‌ نوشیدن‌ آب‌ لازم‌ است.

پس‌ از هر کوهنوردی‌ طولانی‌ نمک‌ بدن‌ بر اثر تعرق‌ از بین‌ می‌رود و تعادل‌ یونی‌ بدن‌ به‌ هم‌ می‌خورد و قند خون‌ هم‌ پایین‌ می‌آید. کوهنورد می‌تواند برای‌ بالابردن‌ قند خون‌ و جایگزین‌ کردن‌ نمک‌ از دست‌ رفته‌ یک‌ نوشیدنی‌ درست‌ کند که‌ از نظر مزه‌ شاید چندان‌ خوشمزه‌ نباشد ولی‌ جبران‌ کمبود قند و نمک‌ بدن‌ را می‌کند.
به‌ یک‌ لیتر آب‌ مقدار ۲۵ گرم‌ شکر و ۲ گرم‌ نمک‌ اضافه‌ کنید و به‌ هم‌ بزنید و در طول‌ برنامه‌ از آن‌ استفاده‌ کنید. نوشیدنیهایی‌ مانند چای‌ و قهوه‌ گرچه‌ حاوی‌ آب‌ هستند ولی‌ به‌ عنوان‌ جایگزین‌ آب‌ توصیه‌ نمی‌شوند. نوشیدنیها نقش‌ مهمی‌ در دفع‌ آب‌ بدن‌ دارند. مقدار کمی‌ چای‌ یا قهوه‌ به‌ آب‌ ولرم‌ خود اضافه‌ کنید و کمی‌ هم‌ شیرین‌ کنید با این‌ کار یک‌ نوشیدنی‌ مطبوع‌ و مقوی‌ درست‌ کرده‌اید که‌ رفع‌ خستگی‌ می‌کند و ضرری‌ هم‌ ندارد.

- غذای‌ روزانه: 
در کوهستان‌ یک‌ کوهنورد مواد غذایی‌ باید خود را با یک‌ رژیم‌ غذایی‌ دائمی‌- که‌ با عادت‌ او هماهنگی‌ داشته‌ باشد – تنظیم‌ کند. او نباید با غذاهای‌ سنگین‌ معده‌ خود را پُر کند. البته‌ غذای‌ مصرفی‌ او در کوهستان‌ باید بیش‌ از غذای‌ روزانه‌ باشد تا بتواند به‌ نیازهای‌ او پاسخ‌ دهد. غذای‌ مصرفی‌ او باید اوّلاً زود هضم‌ باشد. ثانیاً حجم‌ آن‌ کم‌ و کیفیت‌ بالایی‌ داشته‌ باشد در ضمن‌ غذا باید اشتهاآور نیز باشد؛ چون‌ اغلب‌ خستگی‌ زیاد، اشتها را از بین‌ می‌برد و غذا را غیرقابل‌ جذب‌ می‌کند. در کوهنوردی‌های‌ سخت‌ و مداوم‌ باید در دفعات‌ متعدد، ولی‌ هر بار و به‌ مقدار کم‌ غذا صرف‌ شود. اگر در ضمن‌ برنامه، یک‌ غذای‌ کامل‌ صرف‌ کنیم‌ خود را دچار مشکل‌ می‌کنیم‌ برای‌ اینکه‌ در زمان‌ کوه‌پیمایی‌ عضلات‌ کار می‌کنند؛ و اگر دستگاه‌ گوارش‌ هم‌ مجبور به‌ فعالیت‌ شود عمل‌ گوارش‌ به‌ سختی‌ و بد انجام‌ می‌شود و قلب‌ به‌ تپش‌ می‌افتد و در نتیجه‌ هضم‌ غذا دشوار می‌شود. بنابراین‌ بهتر است‌ در فواصل‌ معین، از یک‌ برنامه‌ تنظیم‌ شده‌ به‌ شرح‌ زیر استفاده‌ کنیم.

1- صبحانه:
قبل‌ از رفتن‌ به‌ کوه‌ صبحانه‌ای‌ کامل‌ که‌ دارای‌ مواد چربی‌ و قندی‌ است‌ صرف‌ کنیم. البته‌ نباید خیلی‌ مفصل‌ باشد؛ چون‌ هضم‌ آن‌ مشکل‌ می‌شود. نوشیدن‌ نیم‌لیتر چای‌ – که هم‌ طعم‌دهان‌ را تازه می‌کند و هم‌ محرک‌ است‌ – مفید است. از خوردن‌ شیر، قهوه‌ و شکلات‌ که‌ دیرهضم‌ هستند باید جلوگیری‌ کرد. امّا نان‌ برشته‌ یا بیسکویت‌ آغشته‌ به‌ کمی‌ کره‌ با عسل‌ یا مربا را می‌توان‌ به‌ مقدار نسبتاً زیاد مصرف‌ کرد.

2- غذاهای‌ مختصر:
در طول‌ روز در ضمن‌ صعود هر سه‌ ساعت‌ یک‌ بار، باید مقدار کمی‌ غذا خورد؛ چون‌ در کوهستان‌ غذایی‌ به‌ مفهوم‌ ناهار وجود ندارد و به‌ جای‌ آن‌ باید از غذای‌ مختصری‌ که‌ قسمت‌ عمدهِ‌ آن‌ را مواد قندی‌ تشکیل‌ می‌دهد؛ استفاده‌ کرد. معمولاً سه‌ ساعت‌ بعد از صبحانه‌ یک‌ غذای‌ مختصر – در ضمن‌ یک‌ توقف‌ یک‌ ربع‌ ساعته‌ یا ۲۰ دقیقه‌ای – باید صرف‌ شود. یادمان‌ باشد، همیشه‌ چند لحظه‌ پیش‌ از غذاخوردن‌ و چند لحظه‌ پس‌ از آن‌ استراحت‌ کنیم. غذایی‌ که‌ پس‌ از صرف‌ صبحانه‌ خورده‌ می‌شود، بهتر است.

شکلات، بیسکویت، نان‌ شیرینی‌ و مربا و غذای‌ نزدیک‌ ظهر هم‌ گوشت‌ پخته، تخم‌مرغ، کره، پنیر و مربا باشد. عصرانه‌ هر چه‌ میل‌ دارید؛ با توجه‌ به‌ سلیقه‌ و اشتهای‌ خود بخورید. نانی‌ که‌ همراه‌ خود به‌ کوه‌ می‌برید باید به‌ شکل‌ بیسکویت، که‌ هضم‌ آن‌ آسان‌ است، باشد.

3- شام:
غذای‌ کاملی‌ در هنگام‌ شب‌ باید خورده‌ شود. ابتدا خوردن‌ یک‌ کاسه‌ سوپ‌ داغ‌ و خوشمزه‌ توصیه‌ می‌شود تا بدین‌ ترتیب‌ مقداری‌ از آب‌ و املاح‌ معدنی‌ بدن‌ که‌ ضمن‌ کوه‌پیمایی‌ خارج‌ شده؛ جبران‌ شود. پس‌ از آن‌ مواد آلبومین‌دار مثل‌ گوشت، تخم‌مرغ‌ و لبنیات‌ مصرف‌ شود چون‌ فرصت‌ کافی‌ برای‌ هضم‌ آن‌ وجود دارد.

4- تنقلات:
مواد غذایی‌ کم‌حجمی‌ هستند که‌ اغلب‌ در جیب‌ یا کوله‌ پشتی‌ کوهنوردان‌ یافت‌ می‌شوند که‌ در حین‌ راه‌رفتن‌ یا صعود، از آنها استفاده‌ می‌کنند. این‌ تنقلات‌ شامل‌ میوه‌های‌ خشک‌ مثل‌ برگه، قیسی، کشمش، بادام‌ و گردو و آب‌نبات‌ ترش‌ و شیرین‌ است‌ که‌ تمام‌ اینها ارزش‌ غذایی‌ بالایی‌ دارند و پرانرژی‌ هستند و مصرف‌ آنها آسان‌ است. زمانی‌ که‌ معده‌ غذایی‌ را نمی‌پذیرد، بهترین‌ راه‌ تأ‌مین‌ انرژی‌ لازم‌ برای‌ بدن، مصرف‌ همین‌ تنقلات‌ است.

- بهداشت‌ لباس:
لباس‌ کوهنورد را در قسمت‌ وسایل‌ و پوشاک‌ کوهنوردی‌ به‌طور کامل‌ شرح‌ می‌دهیم. در این‌ قسمت‌ فقط‌ یادآوری‌ می‌کنیم‌ که‌ از نظر بهداشت‌ و سلامت‌ بدن، کفش‌ باید خوب‌ به‌ پا بچسبد و لباس‌ هم‌ باید گشاد باشد تا مانع‌ حرکت‌ نشود و در برابر تغییرات‌ ناگهانی‌ هوا به‌ بدن‌ صدمه‌ای‌ نرساند. کوهنورد باید همیشه‌ خود را در برابر سخت‌ترین‌ وضعیت‌ کوهستان‌ آماه‌ کند. اگر هوا خوب‌ هم‌ باشد – در شروع‌ حرکت – لباس‌ طوری‌ باید انتخاب‌ شود که‌ بدن‌ عرق‌ نکند و در عین‌ حال‌ آن‌قدر هم‌ کم‌ نباشد که‌ سرما به‌ بدن‌ آسیب‌ برساند. به‌طور کلی‌ در ابتدای‌ حرکت‌ طوری‌ باید لباس‌ پوشید که‌ بتوان‌ به‌ آسانی‌ آن‌ را از تن‌ خارج‌ کرد یا دوباره‌ پوشید. همیشه‌ لباسها باید در دسترس‌ باشند که‌ به‌ موقع‌ و به‌ سرعت‌ بتوان‌ آنها را عوض‌ و از عرق‌ کردن‌ زیاد - که ‌ منجر به‌ سرماخوردگی‌ در هوای‌ سرد کوهستان‌ می‌شود – جلوگیری‌ کرد. کوهنورد در هنگام‌ استراحت‌ و توقف‌ باید لباس‌ گرم‌ بپوشد تا هم‌ حرارت‌ بدن‌ حفظ‌ شود و هم‌ از سرماخوردگی‌ جلوگیری‌ کند. هنگام‌ توقف‌ حتی‌ در هوای‌ گرم‌ هم‌ باید سریع‌ لباس‌ پشمی‌ بپوشد تا از پایین‌ آمدن‌ ناگهانی‌ درجه‌ حرارت‌ بدن‌ جلوگیری‌ شود. از طرف‌ دیگر توقف‌ در حالی‌ که‌ کوهنورد عرق‌ کرده‌ است‌ باعث‌ تبخیر سریع‌ عرق‌ می‌شود و بدن‌ دچار سرماخوردگی‌ می‌شود.


هنگام‌ خوابیدن‌ در کیسه‌ خواب‌ بهتر است‌ تا آنجایی‌ که‌ وضع‌ جوی‌ هوا اجازه‌ می‌دهد، لباس‌ کمتری‌ بپوشیم‌ تا احساس‌ خنکی‌ بکنیم. این‌ عمل‌ تأ‌ثیر مفیدی‌ روی‌ پوست‌ می‌گذارد و آن‌ را برای‌ مقابله‌ با سرما آماده‌ می‌کند. اما در هنگام‌ شب‌ باید با دقت‌ تمام‌ پاها، زانوها، شکم، گلو و رانها را پوشاند. اگر در هوای‌ آزاد می‌خوابید، با یک‌ شال‌ مناسب‌ صورت‌ خود را بپوشانید؛ چون‌ به‌ این‌ ترتیب‌ از اثرات‌ زیان‌آور هوای‌ سرد بر روی‌ دستگاه‌ تنفس‌ خود جلوگیری‌ کرده‌اید.

: در ورزش‌ کوهنوردی‌ تمرین‌ اهمیت‌ فوق‌العاده‌ای‌ دارد. زیرا این‌ عامل‌ مؤ‌ثر، نه‌ تنها از بروز حوادث‌ جلوگیری‌ می‌کند؛ بلکه‌ مانع‌ خستگی‌ و ضعیف‌ شدن‌ روحیه‌ افراد نیز می‌شود.

برای‌ اینکه‌ از اثرات‌ سودمند ورزش‌ کوهنوردی‌ بهره‌مند شوید و در ضمن‌ سلامتی‌ و تندرستی‌ خود را نیز به‌ خطر نیندازید؛ باید به‌ تدریج‌ تمرین‌ کنید تا ورزیده‌ شوید. قبل‌ از تمرین‌ نباید کارهایی‌ انجام‌ بدهید که‌ در توانتان‌ نیست.

یک‌ کوهنورد مجرب‌ و ورزیده‌ کمتر دچار پیش‌آمدهای‌ ناگوار می‌شود؛ چون‌ دارای‌ عضلات‌ ورزیده‌ و استحکام‌ مفاصل‌ است. اگر شخصی‌ بدون‌ تمرین‌ اقدام‌ به‌ کوهنوردی‌ بکند نه‌ تنها حوادث‌ عادی‌ مثل‌ دررفتگی‌ و پیچ‌خوردگی‌ و شکستگی‌ پا او را تهدید می‌کند؛ بلکه‌ عوارض‌ سخت‌تر و خطرناک‌تری‌ مثل‌ فشارخون‌ و فشارآمدن‌ به‌ قلب‌ نیز سلامت‌ بدن‌ او را به‌ خطر می‌اندازد.

تمرین، باید فرد را طوری‌ آماده‌ کند که‌ بتواند بدون‌ فشار خستگی‌ به‌ ورزش‌ دلخواه‌ خود که‌ کوهنوردی‌ است، بپردازد. تمرین‌ در کوهنوردی‌ تدریجی‌ و طولانی‌ است.

کوهنورد برای‌ عادت‌ کردن‌ به‌ آب‌ و هوای‌ کوهستان‌ و ارتفاعات‌ باید تمرین‌ کند. بشر تنها موجودی‌ است‌ که‌ می‌تواند بدون‌ احساس‌ ناراحتی‌ زیاد، تغییرات‌ مهم‌ آب‌ و هوایی‌ را تحمل‌ کند. البته‌ به‌ شرط‌ اینکه‌ به‌ تدریج‌ بدن‌ خود را به‌ سرما و گرما عادت‌ دهد تا بدن‌ در برابر دگرگونیهای‌ ناگهانی‌ هوا توانایی‌ کافی‌ داشته‌ باشد. توانایی‌ بدن‌ محدود است؛ بنابراین‌ کوهنورد در برخورد با شیبهای‌ تند سنگی‌ و خاکی‌ یا راه‌پیمایی‌ در برف‌ سنگین‌ با داشتن‌ کوله‌ پشتی‌ بزرگ‌ ناچار است‌ روند حرکت‌ خود را کند کند و آهسته‌ گام‌ بردارد تا بدن‌ بتواند در مقابل‌ کاری‌ که‌ از آن‌ خواسته‌ شده‌ است، عکس‌العمل‌ مناسب‌ نشان‌ دهد.

موقع‌ راه‌ رفتن، قدم‌ها را باید محکم‌ برداشت‌ ولی‌ آرام‌ حرکت‌ کرد. باید مراقب‌ بود که‌ پوتین‌ها یخ‌ نزند و هنگام‌ استراحت‌ آن‌ را داخل‌ کوله‌ گذاشت. در ارتفاعات‌ پای‌ کوهنورد ورم‌ می‌کند، بنابراین‌ بهتر است‌ کفش‌ و جوراب‌ کوه‌ یک‌ شماره‌ بزرگتر از پا باشد.

موفق باشید.لازم به ذکر است که این مطلب از وبلاگ کوهنامه آقای محمد عباسی در اینجا آورده شده است.از زحمات ایشان در گردآوری این مطالب قدردانی می نمائیم و برای ایشان آرزوی توفیق و سربلندی داریم.

 

دشت دریاسر تنکابن:این دشت یکی از زیباترین مناطق شمال ایران است که در قسمت جنوبی این شهر و در منطقه دوهزار قرار دارد.

این دشت که در ارتفاع2000متر از سطح دریا قرار داردبین4 کوه محصور شده است.ازسمت جنوب غربی کوه الموت،بلندترین کوهی

است که این دشت را احاطه کرده است.در حقیقت این دشت مرزی است که پوشش سبز و جنگلی شمال را به پوشش برفی و یخچالی

کوه الموت متصل می کند.

سطح این دشت در بهار پراز گلهای زردرنگی می شود که در میان چمنهای سبز رنگ رخ می نمایاند.از جالبترین ویژگیهای این دشت آن است

که در کف آن دهها چشمه وجود دارد و آب از میان سبزه ها به بیرون می جوشدبطوریکه در فصل بهار که آب زیاد است بسختی می توان

مکان خشکی در دشت پیدا کرد.همچنین رودخانه پرآبی نیز از وسط این دشت جاری است که از ارتفاعات سیالان سرچشمه می گیرد

و بر زیبایی دشت بطور خیره کننده ای می افزاید.

همه ساله در اواسط اردیبهشت ماه و همزمان با روییدن میلیونها گل زرد همایشهای کوهپیمائی زیادی با حضور گروههای کوهنوردی

از سراسر ایران در این منطقه برگزار می شود از این رو این منطقه بی نظیر را بهشت اردیبهشت ایران می نامند.

بدلیل موقعیت خاص جغرافیایی این منطقه در فصول مختلف مناطق کم نظیری را می توان در آن شاهد بود.

در فصل بهار چشمه های جوشان که از کف دشت جاری می شوند .گلهای زرد رنگ که اندازه شان در حدود20-30سانتیمتراست

از یک سو ،کوههای پوشیده شده از جنگلهای انبوه از سوی دیگر،قله سیالان با یخچالهای بزرگ از سمت دیگر را می توان در یک نگاه دید.

در فصل پاییز یکی بدیعترین صحنه ها در این دشت شکل می گیرد.میلیونها برگ که از درختان جدا می شوند در فضا معلق شده و به زمین می ریزند

و زمین را با رنگهای گوناگون خود فرش می کنند.از دیگر صحنه ها که در شب قابل ملاحظه است مشاهده شهاب سنگها است

که در صورت خوب بودن هوا(شبها معمولاً اگر ابری نباشد البته هوا خیلی سرد است)می توان به بیرون رفت و آسمانرا

برای مدت مدیدی نگاه کرد و لذت برد.

کوه سیالان  با ارتفاع 4185 متر در رشته کوههای البرز غربی  در مرز بین دره الموت و دره2000 واقع شده است.شمال این قله دشت دریاسر

جنگلهای 2000و تنکابن(شهسوار)قرار گرفته و در جنوب آن منطقه الموت قرار دارد.از غرب به گردنه سیالان قله های خشچال و کندیگان و از شرق

به طالقان مشرف است.

مسیر دسترسی به دشت دریاسر تنکابن:پس از رسیدن به شهر تنکابن در غرب مازندران مسیر جاده2000را دنبال کرده به دوراهی

امامزاده قاسم(ع)برسید.در سمت چپ جاده مسیری بسمت دره می رود که انتهای آن به روستای عسل محله خواهد رسید.پس از آن یک تا

یک و نیم ساعت کوهپیمایی کرده و بعد از عبور از تپه ها و چشمه های بین راه به دشت دریاسر برسید.

ارتفاع دشت دریاسر از سطح دریا 2000متراست.به این خاطر در زمستان بسیار سرد است.در بهار بسیار خوش آب و هواست.در تابستان روزها

گرم است. و شبها سرد است.پاییز هم تقریباًهمیشه بارانی است.دشت دریاسر که از آن بعنوان یکی از زیباترین مناطق یاد می شود

دارای یخچالهای طبیعی،چشمه های فراوان،کوههای بلند و بکر و از همه مهمتر گلهای زرد رنگ بابونه است که زیایی منطقه را

دوچندان کرده است.

گزارش تصویری این برنامه:بمناسبت گرامیداشت سوم خرداد سالروز آزادسازی خرمشهرساعت5:30صبح

جمعه 2/3/93 جمعی25نفره از کوهنوردان لنگرودی و خانواده های آنان در میبدان اصلی شهر گرد هم آمدند

ما در ساعت8:30صبح به روستای عسل محله رسیدیم.اینجا انتهای مسیر ماشین رو می باشد.از نکات جالب

توجه در طول مسیر جاده باریک و پر پیچ و خم جنگلی بود و ساخت ویلاهای زیاد در این مناطق جلب توجه

می کرد آنهم در ارتفاعات بالا و پر شیب  ونحوه حمل مصالح ساختمانی به این نقاط سئوال برانگیز بود.

صبحانه در عسل محله صرف شد.پس از حدود دو ساعت پیاده روی ما در ساعت10:30 به دشت دریاسر رسیدیم.

در طول مسیر کوهنوردان زیادی را مشاهده می کردیم که به این منطقه آمده بودند.صدای آب رودخانه بسیار

دلنواز و چشمگیر بود و منطقه سرسبز جنگلی با درختان فندق و انار و پوشیده از گلهای زرد و صورتی از

جلوه های زیبای مسیر بود.

ناهار در دشت دریاسر که یک دشت محصور بین کوهها بود و کوه سیالان به ارتفاع4185متر به منطقه

الموت قزوین راه دارد با آن عظمت خاص خود و پوشیده از برف جلب توجه میکرد.یک رودخانه از وسط دشت

می گذردکه  ازمناظر بسیار دیدنی این مکان است.وجود گیاهانی مثل کنگر و آقطی و... و پر درخت بودن

و پوشیده از چمن بودن از ویژگیهای جالب این دشت است.نهار در چنین مکانی صرف شد.

پس از اقامه نماز و کمی استراحت در ساعت13:45 به سمت پایین حرکت نمودیم و در ساعت15:30به

عسل محله رسیدیم.پس از چند حرکت نرمشی در ساعت15:45 سوار مینی بوس شدیم و در ساعت16:45به شهر تنکابن رسیدیم.

صرف بستنی در چایخانه سر از دیگر برنامه های ما بود.ما در ساعت 19 به شهرستان لنگرود وارد شدیم.یک روز خوب  وبیاد ماندنی و در هوای خوب و آفتابی در دفتر خاطرات ذهنمان ثبت و ضبط گردید.

در پایان جا دارد از سرپرستی و مدیریت حاج پرویز آل شعبان و آقای حسین ملکی تشکر و قدر دانی نمائیم.


 


 

 

 


 

 


 


 

درباره وبلاگ


به وبلاگ من خوش آمدید
آخرین مطالب

پيوندها


تبادل لینک هوشمند
برای تبادل لینک  ابتدا ما را با عنوان کوهستان و آدرس e30gol.LXB.ir لینک نمایید سپس مشخصات لینک خود را در زیر نوشته . در صورت وجود لینک ما در سایت شما لینکتان به طور خودکار در سایت ما قرار میگیرد.





نويسندگان



ورود اعضا:

نام :
وب :
پیام :
2+2=:
(Refresh)

خبرنامه وب سایت:





آمار وب سایت:  

بازدید امروز : 3
بازدید دیروز : 8
بازدید هفته : 11
بازدید ماه : 241
بازدید کل : 142538
تعداد مطالب : 200
تعداد نظرات : 19
تعداد آنلاین : 1