خوشبختی ما در سه جمله است :

تجربه از دیروز،استفاده از امروز و امید به فردا

ولی ما با سه جمله دیگر زندگیمان را تباه می کنیم:

حسرت دیروز،اتلاف امروز و ترس از فردا

جادّه موفقیت سر راست نیست             پیچی وجود دارد بنام شکست

دور برگردانی بنام سردرگمی             سرعت گیرهایی بنام دوستان

چراغ قرمزهایی بنام دشمنان              چراغ احتیاط هایی بنام خانواده

تایرهای پنچری خواهید داشت بنام شغل     امّا اگر یدکی بنام عزم داشته باشید

موتوری بنام استقامت                     و راننده ای بنام خدا

               به جایی خواهید رسید که :

موفقیت نامیده می شود

یاران من سلام!

دکتر مارتین سلیگمن این روان شناس بزرگ مثبت گرا که برای محققان و دانشجویان رشته روان شناسی

فردی نام آشناست به نظریه زیبایی که به آن"درماندگی آموخته شده"می گوینددست یافته است.او ابتدا در یک آکواریوم برای ماهی ها غذای ویژه ای را در آب ریخت سپس بین غذا و ماهی ها شیشه شفافی

قرار داد .ماهی ها مطابق معمول وقتی غذا وارد آب شد به سمت آن هجوم بردند.غافل از آن که غذا در آن سوی شیشه نازک قرار داشت.

هرچه ماهی ها تلاش بیشتری می کردند نمی توانستند به غذا دسترسی پیدا کنند .به همین دلیل مدتی بعد ،از تلاش کردن دست کشیدند

ومنفعلانه و درمانده در گوشه ای از آب به تماشای غذا نشستند .این بار شیشه برداشته شدولی همچنان ماهی ها در گوشه ای می نشستند

و مثل یک رویا به غذا در گوشه دیگر آکواریوم نگاه می کردند.

اقای سلیگمن این آزمایش را بر روی حیوانات دیگر نیز انجام داد .او این نظریه را به تبیین افسردگی در انسان ها ربط داد .

پیام دکتر مارتین سلیگمن این است :وقتی افرادی نتوانند بر خود و محیط خود کنترلی اعمال کنند یا باورشان این باشد  که چنین قدرتی ندارند

خود را به افسردگی وا می نهند.

این یافته بزرگ پیامد های مهمی در امر پیشگیری و درمان افسردگی در بر داشته است.

حکایت امروز بسیاری از افراد که خود را بحران زده می پندارند نیز حکایت همان "درماندگی آموخته شده "است.

عده ای چنان غرق در این تفکر شده اند که حتی جملات تلخ و منفی زیادی را به عنوان یک مدل در ذهن خود بارها مرور می کنند.

و به نوعی جزیی از باورشان شده است و آن را به هیچ قیمتی از ذهن خود محو نمی کنند.مثل:

من اگر به سرچشمه هم بروم خشک می شود.یا من اینقدر بد شانسم  که اگر طلا ببارد به جای سکه شمش می بارد اما جلوی پایم

نمی افتد به پشت کله ام می خورد مرا نمی کشد دیوانه ام می کند. و ...

خلاصه کلام:

هیچ چیز در این جهان به اندازه بر خورداری از روحیه مثبت ،احساس مفید بودن ،نگاه با انرژی مثبت به آینده و پرورش درست این

تفکرات نیست.مطمئن باشید موفقیت در مسیر صحیح تلاش به دست خواهد آمد.

منبع:سرمقاله دو هفته نامه موفقیت شماره 201-صاحب امتیاز و مدیر مسئول:احمد حلّت(عضو انجمن مدیران مطبو عات ایران)

سفر یعنی رفتن از جایی به جای دیگر.بیشتر ما سفر را دوست داریم.بعضی از ما آب و هوای مرطوب و معتدل شمال را دوست داریم.بعضی هامان سفر

به شهرهای گرم و آفتابی جنوب و عده ای نقاط پر برف کوهستانی را دوست داریم.ما در سفر با جاهای جدید ،آدمهای دیگر،فرهنگهای دیگر و فضاهاو آداب و رسوم دیگر

آشنا می شویم و تجربه می اندوزیم.

گفته اند سفر آدم را پخته می کند.سفر یعنی ماجرا،سیاحت،اکتشاف.سفر یعنی دیدن چشم انداز های جدید،افقهای تازه،تجارب تازه. سفر یعنی هیجان،سفر یعنی

دور شدن از چیزهای آشنا و شناخته و ورود به قلمروناشناخته.سفرمحدوده ذهن ما را باز می کند و پهنه های دیگر،امکانات دیگر و دیدگاههای دیگر را به ما می شناساند.

   

زندگی سفر است.سفری پر پیچ و خم و پر فراز و نشیب.ما در سفر زندگی گاه با چشم انداز های زیبا

و دل انگیز روبه رو هستیم گاه با صحنه های تاریک و وحشتناک،گاهی در روشنایی روز های آفتابی و آسمان آبی حرکت می کنیم گاه در دل شبهای ظلمانی کورمال کورمال

راه می رویم.گاه در دشتهای هموار و جاده های پهن و خلوت با سرعت پیش می رویم.گاه در کوره راهی به زحمت گام بر می داریم.گاه مجبوریم عقب گرد کنیم و راههای دیگر را امتحان کنیم.                                                                         گاه در راهمان تنها هستیم گاه عده ای نیز ما را همراهی می کنند.همه اینها بخشی از سفر زندگی است.                                  سفر کردن شهامت می خواهد،سفرهای بزرگ قطب نما می خواهد یا راهنماییکه راه را نشانمان دهدیا نقشه ای که ببینیم کجا هستیم  و به کجا داریم می رویم.                                                                          توشه سفر لازم است، و ره آوردی که از سفر با خودمان می آوریم.اگر به جای سردی می رویم باید لباس گرم برداریم.  اگر به جای خشک می رویم باید آب برداریم. به علاوه برای پیش رفتن در تاریکی چراغی یا فانوسی لازم است.

   اما گاه مسیر زندگی شبیه سفر در قلمرو بی نقشه است.هیچ نقشه یا راهنمایی نیست که راه را نشانمان دهد .حرکت در قلمرو بی نقشه هم فقط یک راه دارد:هر بار یک گام به جلو برداشتن .فقط همه جا مه آلود است.یا راهها و تقاطع های بسیاری هست که نمیدانیم به کجا می انجامد مهم است که یک گام برداریم ،بعد کمی منتظر بمانیم،بزودی گام بعدی روشن می شود.                                                                  پس از     آن قدم بعدی و بعدی.        

هر سفری با قدم اوّل شروع میشود اگر در دلت احساس بی قراری میکنی بدان که زمان حرکت و تغییر فرا رسیده است. شاید حرکت فیزیکی از جایی به جای دیگر باشد

یا حرکت درونی از یک شیوه زندگی به شیوه دیگر.همانطور که سفر بیرونی داریم سفر درونی هم داریم.همانطور که سفرهای بزرگ بیرونی هست ماجراهای بزرگ درونی هم هست.

سفر یعنی ماجرا و رشد ،سفر در پهنه دنیای درون هم همین ویژگیها را دارد.برای سفر رهایی بخش معنوی باید به درون رفت.برای شفای عاطفی و روحی وروانی باید به درون رفت.

وسرزمینهای پر فراز و نشیب درون را سیاحت کرد.سفر درونی هم ،شهامت،قطب نماو توشه راه لازم دارد.پیروی از ندای درون ،توکّل ،اعتماد به نیروی تحوّل گر هستی ،و

پذیرش هر چیز و هر کس که در طول سفر سر راهمان قرار میگیرد لازمه های آن هستند.

ره آورد سفرمان نیز پختگی و خردی است که در رویارویی با دشواری های سفر کسب می کنیم.موفقیت هم سفر است و مثل هر سفر دیگری با گام اوّل آغاز می شود .

سفر یعنی نو را بپذیریم و از آن استقبال کنیم. اگر بخواهیم به محیط امن وآشنای خودمان بچسبیم هرگز با تجارب نو و تازه آشنا نمی شویم.برای کسب موفقیت در هر زمینه ای

باید آماده خطر کردن و گام نهادن در قلمرو ناشناخته باشیم تا به رغم ترسمان عمل کنیم و آنگاه گام لازم را بر داریم.بدون خطر کردن موفقیتی در کار نیست.

هر طور که سفر کنیم و به هر کجا که سفر کنیم مهم است که سبکبار سفر کنیم.وقتی بارهای سنگین عاطفی ای چون بغض و کینه یا رنجش و خشم را از کوله بارمان بیرون

بگذاریمآسوده تر و سریعتر پیش می رویم.وقتی گذشته و آینده را رها کنیم از سفرمان لذّت بیشتری می بریم.

به هر جا که سفر می کنیم مهم است که در زمان حال سفر کنیم تا بیشترین استفاده و نهایت لذت را از سفرمان ببریم.

در هر سفری که هستیم مهم است که خوب و بد ان را بپذیریم و خردی را که در طول سفر کسب می کنیم همچون گنجی گرانبها بدانیم که می توانیم آن را با دیگران سهیم شویم.

20 آذرماه (11دسامبر)یازدهمین سالگرد روز جهانی کوهستان می باشدکه از سوی سازمان ملل با

موضوع"کوهستان-کلید آینده پایدار" اعلام شده است.این روز را به همه همنوردان عزیز تبریک و تهنیت

عرض می نماییم.امیدواریم لحظات خوب و شیرینی را در کوهستان سپری نمایید و از طبیعت زیبا لذّت ببرید.

بیایید با هم پیمان ببندیم که همواره محیط کوهستان را بصورت بکر خویش بپذیریم و از آن بخوبی حفاظت نماییم.

وقتی پا در این محیط با صفا می گذاریم در آن زباله نریریم و حتی در پاکسازی این محیط زیبا نقش ایفا کنیم.

ما در کوهستان مهمان هستیم نه صاحبخانه.بنابراین سعی کنیم حرمتش را نگه داریم.

                                                  " گروه کوهنوردی شهدای آنسرمحلّه لنگرود"          

1)خودتان را دوست بدارید.

2)خوبی کنید.

3)همیشه ببخشید.

4)کسی را آزار ندهید.

5)مثبت باشید.